ĆWICZENIE 7: Poruszanie się po Excelu, wprowadzanie różnego rodzaju typu danych, rodzaje adresowania

Spis zagadnień


Interfejs

Podstawowe funkcje klawiatury w programie Excel

Nawigacja po arkuszu za pomocą myszy

Wprowadzanie różnego rodzaju danych

Adresy komórek

Rodzaje adresowania

Materiały do samodzielnego ćwiczenia

Konspekt do ćwiczenia

Interfejs

Rys. 27 Główne okno programu Excel

Jak widać na Rys. 27 interfejs program Excel zawiera wiele typowych dla środowiska Windows elementów, takich jak pasek menu poleceń, paski ikon, elementy sterujące ekranu (dokładniejszy opis elementów tych znajdziesz w CW1 w opisie okna ekranowego WORD-a). Nowością są takie elementy jak pasek formuły, zakładki arkuszy, nagłówki kolumn i wierszy oraz samo pole pracy programu czyli pole arkusza kalkulacyjnego

Zarówno zamykanie programu, otwieranie, zamykanie, odbywa się na analogicznych zasadach jak to ma miejsce w przypadku programu WORD (patrz cw 1, 2)

 

Podstawowe funkcje klawiatury w programie Excel

Ctrl]+[PgDn] przejście do następnego arkusza

[Ctrl]+[PgUp] przejście do poprzedniego arkusza

[klawisze kursora] (strzałki): jedna komórka w kierunku naciśniętej strzałki

[PgUpn] : jeden ekran w górę

[PgDn] : jeden ekran w dół

[Home] : powrót do komórki pierwszej kolumny (A)

[Ctrl]+[Home] : powrót do pierwszej komórki arkusza (A1)

[Ctrl]+[End] : Przejście do prawego dolnego rogu obszaru danych (obszar wypełniony danymi)

 

Nawigacja po arkuszu za pomocą myszy

Kliknij lewym przyciskiem myszy na:

efekt

Dowolna komórka

Uaktywnienie komórki

Zakładka z nazwą arkusza

Przejście do wskazanego arkusza

Pasek formuły

Edytowanie zawartości aktywnej komórki

 

Wprowadzanie różnego rodzaju danych

Do komórki arkusza kalkulacyjnego można wprowadzać różnego rodzaje dane, takie jak: tekst, liczby, formuły.

Tekst to dowolna kombinacja liter, cyfr i spacji. Domyślnie wprowadzony tekst jest wyrównywany do lewej strony.

Liczby to znaki numeryczne 0-9. Program rozróżnia kropkę oraz przecinek i w zależności od ustawień użytkownika traktuje tylko jeden z tych znaków jako separator dziesiętny. Z racji tego zalecane jest, aby liczby do arkusza wprowadzać za pomocą klawiatury numerycznej. Daje to pewność ze niezależnie jaki znak jest zdefiniowany jako separator dziesiętny kropka wprowadzona z tej klawiatury przyjmie właściwą postać a liczba z nią wpisana będzie faktycznie liczbą a nie tekstem. Wartości liczbowe domyślnie są wyrównywane do prawej strony komórek.

Formuły składają się z jednego lub kilku adresów komórek lub wartości oraz operatorów działań matematyczny, takich jak:

dodawanie (+)

odejmowanie (-)

mnożenie (*)

dzielenie (/)

potęgowanie (^)



Aby program zrozumiał, iż do komórki wprowadzane jest działanie matematyczne a nie tekst każdą formułę należy poprzedzić znakiem =

Przykład

=5+10

=A1*A7

=(A35+A3)/B2^6

 

Adresy komórek

Każda komórka w arkuszu kalkulacyjnym na swój jedyny niepowtarzalny adres. Adres ten składa się z dwóch elementów: litery która określa pozycje komórki w określonej kolumnie oraz cyfry określającej jej pozycje w danym wierszu. Określenie adresu odbywa się podobnie jak pozycji w grze w okręty. Adres komórki: D3 informuje, że jest to komórka znajdująca się na przecięciu kolumny D i trzeciego wiersza.

 

Rodzaje adresowania

W programie Excel możemy wyróżnić trzy sposoby adresowania:

  1. Adresowanie względne: Adresowanie to jest stosowane przez program jako domyślne. Adresowanie to wykorzystuje relatywne położenie komórek względem siebie a nie ich konkretne adresy.

Przykład


W dwóch kolumnach np. A i B są dwie serie danych, w kolumnie C chcemy otrzymać iloczyny poszczególnych par obu serii. Aby tego dokonać do komórki C1 należy wpisać =A1+B1 (Rys.28), tak wpisaną formułę można skopiować na pozostałe komórki w kolumnie C. Jest to możliwe właśnie dzięki temu ze program przy takim adresowaniu sprawdza tylko relatywne położenie komórek z formuły względem siebie, dlatego po skopiowaniu formuły w dół w kolejnej komórce zastosuje zmodyfikowaną wersje formuły w postaci =A2+B2 itd.

Rys. 28 Przykład adresowania względnego



  1. Adresowanie bezwzględne: W adresowaniu tym istotny jest konkretny adres komórki a nie jej położenie względem innych danych. Aby komórkę oznaczyć adresem bezwzględnym należy do adresu komórki wprowadzić dodatkowe oznaczenia w postaci symbolu $ np. $A$1. Takie adresowanie ma zastosowanie np. wtedy gdy wartość jednej komórki odnosi się do kilku danych.

Przykład


W dwóch np. A i B są dwie serie danych (np. ceny netto) chcemy otrzymać ich wartości brutto mnożąc przez wartość podatku znajdującego się komórce B8. Aby wszystkie wartości z kolumn A i B pomnożyć przez tę jedną konkretną komórkę należy zaadresować ją w postaci adresu bezwględnego: formuła przyjmie postać: =A1*$B$8 (Rys.28). Taką postać bez żadnych zmian można kopiować zarówno w dół aby policzyć pozostałe wartości dla kolumny A jak i w prawo dla policzenia wartości dla kolumny B.

Rys. 28 Przykład adresowania bezwzględnego


  1. Adresowanie pośrednie: jest połączeniem wcześniej opisanymch rodzajów adresowania. Stosuje się ją, gdy wartości mają się odnosić do konkretnej kolumny lub wiersza. Jeżeli chodzi nam o wskazanie konkretnej kolumny przykładowy adres będzie miał następującą postać $A1 , a w przypadku konkretnego wiersza przyjmie on postać A$1 .

Przykład

W kolumnie A są dane przez które należy pomnożyć wartości z pozostałych trzech kolumn. Aby dokonać takiej operacji raz wpisując formułę a następnie skopiować ją bez modyfikacji na pozostałe komórki należy zastosować adresowanie pośrednie w postaci: = $A1*B1 (Rys.29).

Rys. 29 Przykład adresowania pośredniego